Twitter

!Volg mij via Twitter!

Volg mij via Facebook!

Volg mij via Facebook! Mienke van Alphen

23 augustus 2017


Festival Lowlands.
Dit keer staat mijn blog in het teken van het festival Lowlands in Biddinghuizen. Dit was voor mij de eerste keer. Van 18 tot 21 augustus 2017.

“Wat is Lowlands?” 
Elk jaar in augustus zo’n 55.000 Lowlanders neer voor A Campingflight to Lowlands Paradise, een drie dagen durend festival boordevol muziek, theater, film, comedy, literatuur, straattheater, wetenschap en beeldende kunst. Lowlands biedt maar liefst twaalf podia voor 250+ acts en optredens. Je kunt je tent opslaan op één van de zeven campings. Natuurlijk is er ook plek voor je camper, caravan of vouwwagen. Ik was met de Handicamper dit is een aangepaste camper hier zijn alle faciliteiten aanwezig die je nodig hebt als je rolstoel gebonden bent. Ik heb genoten van de muziek, de sfeer op de camping en de sfeer van Lowlands zelf. 

Degene die mijn blogs vaker leest weet dat ik toegankelijkheid erg belangrijk vind dit komt omdat ik mijzelf verplaats in een elektrische rolstoel. De toegankelijkheid was prima, er liggen platen op de camping, en op het festival zelf is het verhard en gras, maar dit is prima te doen met een rolstoel. Ik heb mij prima vermaakt.


Helaas heeft het weer niet altijd goed meegewerkt er waren ook een aantal forse regenbuien, schuilen is niet altijd mogelijk als de tent vol is, of je bent net niet in de buurt bij de tent. Hierdoor had mijn Lowlands ervaring ook een andere kant. Want mijn rolstoel is ermee opgehouden op de zondag er zat water in mijn joystick en bij de rem. Ter plaatse heb ik geprobeerd dit op te lossen, helaas kreeg ik het niet opgelost. Toen heb ik vervolgens de leverancier bereikt waarvan ik uit de Gemeente contact mee moet nemen als er iets met mijn rolstoel is. De firma Kersten. Via het keuzemenu heb ik het spoednummer gebeld. Hierop werd niet opgenomen, en was ik genoodzaakt om de voicemail in te spreken, pas na een half uur werd ik teruggebeld. De monteur gaf telefonisch uitleg wat te kunnen doen. Dit had ik wegens mijn ervaring al geprobeerd., maar helaas was hiermee het probleem nog niet opgelost. De meneer aan de telefoon begon vrij snel al met de mededeling: “Wij komen niet naar Biddinghuizen. “Waarop ik reageerde: Maar ik kan geen kant op, mijn rolstoel doet helemaal niets meer?” Meneer reageerde: “Ja, maar wij komen toch niet naar Biddinghuizen.” Waarop ik terug reageerde: “Kan er dan niemand anders komen die in de buurt zit?” Meneer reageerde: “Nee, ik weet niet hoe het allemaal werkt. Ik kan u alleen zeggen dat u morgen (maandag) contact op kunt nemen met de werkplaats, dan kunnen we bij u thuis het probleem oplossen. Waarop ik reageerde: “Oké, dan zoek ik zelf wel een oplossing.” Waarop meneer reageerde: “U kunt morgen bellen zodat wij langs komen.” Waarop ik eigenlijk zei: Oké dag….

Ik was uit het veldslagen, aanwezig op een festival en mijn grote vriend is stuk. Natuurlijk had ik allang in de tussentijd contact opgenomen met mijn vader. En hij zei als je er niet uitkomt met de monteur dan kijk ik wel voor een oplossing. Toen heeft mijn vader later die dag mijn duw-rolstoel gebracht. Waardoor ik toch verder kon met het festival. Natuurlijk is dit heel erg fijn, alleen ben ik mijn zelfstandigheid in mijn mobiliteit in 1 klap kwijt. Gelukkig waren er genoeg mensen die mij wilde en konden duwen. Maar toch leuk is anders. Ik snap volkomen dat als ik in het buitenland zou zitten dat er geen monteur kan komen, maar ik zit verdorie gewoon in Nederland. Mijn ouders zouden nou eens niet thuis geweest moeten zijn, en mijn kennissenkring ook niet, dan had ik de hele dag in de camper moeten blijven zitten… Ik ben een mens, ik ben geen nummer!!! Al met al heb ik het erg leuk gehad. En het was waanzinnig om het mee te maken…

Inmiddels is mijn rolstoel afgelopen maandag gerepareerd!


Tot het volgend blog!

30 juni 2017


“ Mijn totale levensverandering!”

Dit blog staat in het teken van mijn levensverandering dit heeft de afgelopen tijd een grote rol in mijn leven gespeeld. Dit wil ik graag met jullie delen. En dat is het plaatsen van mijn stoma. Hier is een hoop aan vooraf gegaan, en eigenlijk gebeurd er nog steeds veel. Voordat het definitief is.

Al vanaf jongs af aan heb ik ondanks mijn lichamelijke beperking verschillende problemen op het gebied van zelfstandigheid in mijn ADL (dagelijkse levensverrichtingen.) Wat voor ieder mens vanzelfsprekend is geldt dit voor mij het totaal niet, hierover heb ik nooit moeilijk gedaan, het is niets anders en ik weet dat ik bij sommige dingen hulp nodig heb, niet voor even maar voor mij hele leven en een aantal keren per dag. Ik ben blij dat ik hiervoor hulp heb, maar toch ben ik iemand die goed in het leven staat en graag zo zelfstandig mogelijk wil leven ondanks de dingen die moeilijk gaan of helemaal niet lukken. Ik ben een jonge meid, en ik heb hopelijk nog een heel leven voor mij waarin ik zo veel mogelijk mijn eigen regie wil behouden en zo min mogelijk afhankelijk wil zijn van andere. Ook al zou dat voor sommige dingen niet gaan. Ik heb al heel mijn leven het probleem dat ik niet overal naar het toilet kan, als ik naar het toilet moet, moet hiervoor een actieve sta-lift aanwezig zijn die zorgt voor de transfer van mijn rolstoel naar het toilet, ook moet hiervoor iemand zijn die mij kan helpen met deze transfer. Ook kan ik niet lang van huis, en kan ik niet veel drinken buitenshuis want anders moet ik plassen. Je zou zeggen je kan gebruik maken van continentie materiaal op de momenten als ik buiten de deur ben, helaas kan ik het niet laten lopen. Ik loop al jarenlang met dit probleem. 

Tijdens mijn schooltijd heb ik hier ook na gekeken met een ergotherapeut o.a. een plasfles gebruiken, dit lukte ook niet, dit ging namelijk in die tijd vaak mis, of ik had wel de aandrang en het kwam niet, een plaskussen wat op mij maat gemaakt was, hiermee was hetzelfde probleem. Daarna heb ik het enkele jaren laten rusten, na mijn schooltijd ging ik steeds meer uit, een avondje naar de kroeg, festival/ concertbezoek, een dagje shoppen. Noem het maar op, ik deed het allemaal, en hier heb ik op de dag van vandaag nog steeds ontzettend veel plezier in, maar het is allemaal een probleem. Ik ben er continu mee bezig in mijn hoofd en onbewust.

Als je leeft met een beperking moet je al een hoop plannen en regelen. Maar het plas probleem was voor mij de laatste jaren niet meer te regelen. Het beheerste echt mijn leven. Hier baalde ik ontzettend van. 2 jaar geleden besloot ik om een katheter uit te proberen niet om vast te gebruiken, maar gewoon een tijdje op de momenten dat ik iets speciaals zou hebben, zodat ik geen tillift hoefde te gebruiken op de momenten dat ik buiten de deur zou zijn, helaas is dit ook niet gegaan zoals ik wilde; de katheter liep niet, en vanwege mijn sterke spierspanning wat in mijn bekken te voorschijn kwam kon ik niet ontspannen, en hierdoor pakte de katheter niet, dit heb ik op verschillende manieren geprobeerd, spierverslappers geslikt, andere katheters gebruikt, het werkte allemaal niet. Ik zag helaas door dit alles geen enkele oplossing meer, tot dat ik op internet ging zoeken naar wellicht een alternatief. Na wat intensief zoeken op internet kwam ik uit bij een supra pubis katheter Een suprapubische katheter is een flexibel slangetje, dat via een incisie via de buikwand, in de blaas wordt of is ingebracht. Om te voorkomen dat de katheter uit de blaas glijdt, bevindt zich aan het uiteinde een ballonnetje dat gevuld wordt met water. Door de katheter kan de urine aflopen in een opvangzak. 

Hier gaat wel een operatie aan vooraf, maar hierdoor zou ik wel van mijn probleem af zijn. Hier was mijn huisarts positief over, en gaf mij volledig toestemming, helaas mijn uroloog niet, die vind dat ik er te jong voor ben aangezien ik 25 ben. Ze zei letterlijk: Als je nou 80 jaar was geweest, dan had ik het wel toegestaan. Maar dit is niet het geval. Zij kwam wel met het voorstel van een stoma, ze verkondigde dit eigenlijk in eerste instantie voor mij gevoel meer als een zakje snoep kopen in de winkel, dus ik ging met een raar gevoel naar huis aangezien mijn huisarts wel positief was over mijn voorstel. Na dat ik deze beslissing van de neuroloog had laten bezinken besloot ik contact op te nemen met mijn revalidatiearts van het revalidatiecentrum de Hoogstraat in Utrecht. Aan haar heb ik mijn verhaal verteld, en mijn bevindingen voorgelegd. Waarop vrij snel mijn revalidatiearts mij verzocht om langs te komen voor een gesprek tevens zou zij contact leggen met een revalidatiearts van mensen met een dwarslaesie, zodat zij mij wat meer kon vertellen over de stoma die de neuroloog voorstelde een navel stoma Mitrofanoff. De stoma komt net iets onder mijn navel. Natuurlijk heb ik geen dwarslaesie, maar heb ik Cerebrale Parese. Dit is een verschil, maar je kan eigenlijk wel los van de spierspanning en spiersamentrekkingen de ADL-afhankelijkheid naast elkaar leggen. Want dit is vaak bij mensen met een dwarslaesie ook het geval. Dus de link met het voorstel om een gesprek te laten plaatsvinden met die arts begreep ik volkomen. Dit gesprek heeft inmiddels plaatsgevonden op 25 april. 

En ik heb ook al verschillende onderzoeken gehad in het UMC Utrecht daar kwam ook alles goed terecht. Bij de Hoogstraat in Utrecht heb ik inmiddels met verschillende katheters mogen proberen hoe ze in de hand liggen etc. Dit ging mij goed af, hierdoor is mijn beslissing nog extra bevestigd, dit wil ik en dit zal mijn leven totaal veranderen in de positieve zin. Wanneer het gaat gebeuren is nu nog onbekend. Ik sta namelijk op een wachtlijst, ik hoop dat het binnen een half jaar gaat gebeuren het klinkt misschien erg raar, maar ik kijk er gewoon na uit!!! Wordt vervolgd....


Tot het volgend blog!

26 mei 2017





"Gelijkenissen met het tv-programma Anita wordt opgenomen!"
Dit keer staat mijn blog in het teken van het tv-programma Anita wordt opgenomen. Voorheen draaide Anita Wietsier mee in verschillende gesloten afdelingen, daarna in verslavingsklinieken, en nu draait ze mee op Neonatologie afdelingen in verschillende ziekenhuizen, met dit laatste zie ik veel gelijkenissen bij mij als kind, dit heeft voor mij dubbele gevoelens. Hierover wil ik uitweiden in dit blog.

"Herkenning en dubbele gevoelens!"
Wat mij bovenal is bijgebleven dat is de uitzending die op 15 mei 2017 is uitgezonden, deze aflevering stond in het teken van de vroeg geboren kinderen, na 24 weken dus deze kinderen zijn 16 weken te vroeg geboren, aangezien ik zelf ook vroeg geboren ben precies hetzelfde als bij die baby's en ik er een lichamelijke beperking aan heb overgehouden was dit dubbel om te zien. 

Niet alleen vanwege deze reden ook omdat deze baby's heel erg klein zijn en gauw vatbaar en kwetsbaar. Ze starten in de couveuse. Hier heb ik ook een tijd in gelegen. Ook zijn ze beademing afhankelijk, dit was bij mij ook het geval. En ook het kwetsbare bij die baby's kwam ik tot de conclusie dat ik dat eigenlijk ook wel was als baby, en eigenlijk ook als kind. Eigenlijk ben ik het nog steeds wel, en moet ik vaak opletten wat ik doe. Ik sta er niet vaak bij stil, en dat wil ik eigenlijk ook helemaal niet. Het is een mooi programma om te zien, ook hoe de verpleegkundige er veel tijd en liefde instoppen. Hoe lastig het wel eens voor ouders is om op sommige momenten moeilijke beslissingen te moeten nemen, misschien wel in angstleven en bovenal in onzekerheid. Dit kwam heel hard bij mij binnen. Terwijl aan de ene kant de geboorte ook iets moois moet zijn en kan zijn dat was bij mij ook als ik mijn ouders moet geloven. Een periode geleden heb ik van mijzelf beelden terug gekeken toen ik te wereld was mijn vader heeft dit allemaal vastgelegd omdat mijn kwaliteit van leven ook onzeker was, hier ben ik in ieder geval blij mee dat ik deze beelden heb, zodat ik mocht ik de behoefte hebben om de beelden te zien ze opnieuw kan bekijken. 

Toch is het maar goed dat ik vroeger al zo'n doorzetter was, want de artsen hebben mij altijd afgeschreven. Aangezien wat ik nu allemaal doe in mijn leven, en daar haal ik ook energie uit, soms is het leven voor mij met een lach en met een traan natuurlijk. Maar ik blijf het positief bekijken!

De uitgezonden uitzending waar ik het over heb terugzien? Ga dan naar: www.npo.nl/anita-wordt-opgenomen/15-05-2017/KN_1690536

Nieuwsgierig naar het tv programma: Anita wordt opgenomen? Dit wordt iedere maandag uitgezonden om 22.00 uur op MPO 1.

Tot het volgende blog!

20 februari 2017


"Het voordeel van Sociale Media!"
Sociale Media is een middel wat merendeel van de mensheid gebruikt, dit geldt voor alle leeftijden van jong tot oud. Je ontkomt er niet aan, iedereen gebruikt het. Ik ben er zelf ook een voorstander van. Onlangs was ik opzoek naar iemand die mijn zorgteam (vanuit het PGB) zou willen komen versterken. Graag deel ik deze zoektocht om iemand te vinden via dit blog.

"Nationalehulpgids."
Sinds 2003 is de Nationale Hulpgids dé plek waar Hulpvragers kinderopvang, thuiszorg, schoonmakers, hoveniers en dagbesteding kunnen vinden.
Als Hulpvrager kun je gratis een advertentie maken en gratis berichten sturen naar Hulpen. De Hulpen kunnen zich ook gratis aanmelden en reageren op advertenties en berichten van Hulpvragers.
Doordat meer dan 50.000 Hulpvragers en Hulpen zich hebben aangemeld vind je altijd iemand in de buurt. Hier heb ik gebruik van gemaakt, helaas heb ik hierop niet zoveel reacties gehad omdat ik echt mensen dichtbij mijn woonplaats zocht.

Meer info? Ga dan naar:  nationalehulpgids.nl

"Facebookgroep."
Je hebt tegenwoordig via Facebook verschillende groepen waar je producten/dingen op te koop kunt zetten, of dingen aan kunt beiden, dit valt dan gewoon in een vraagstelling. Door dit laatste bedacht ik mij dus dat het misschien wel een optie zou zijn om mijn zorgvraag te delen in die groep met een uitgebreide uitleg. Na een tijdje erover na gedacht te hebben besloot ik dit gewoon te doen, ik had er in eerste instantie een hard hoofd in. Deze verschillende gedachtes gingen door mijn hoofd:
- Zullen er reacties opkomen?
- Zullen het echt mensen zijn dichtbij mijn woonplaats?
- Zullen zij echt de mensen zijn zoals op de foto?


Aan de ene kant vond ik het ook wel iets moois, om te beseffen dat je hierdoor ook mensen kunt bereiken, aan de andere kant gaf het ook zo nu en dan wat spanning en onzekerheid met zich mee, ondanks dat ik uitgebreid heb gehad om met hen te chatten. Ik heb namelijk best wel een eisen pakket aan wensen. Het gaat mij niet om het feit of mensen de juiste diploma's voor de handelingen hebben die ik nodig heb, ik hou er van om aan te sturen zoals ik dat wil. Ik kan namelijk heel goed aangeven hoe ik het wel in mijn zorgbehoefte. Dit is niet aan iedereen besteed, en ook de gene die de zorg moet verlenen moet hier tegen kunnen. Dit is ook niet altijd makkelijk. Ook was het toch altijd de vraag of ze wel zouden komen opdagen, helaas heb ik 2 mensen gehad die een dag na dat ik een afspraak had gemaakt met ze toch afzegde, dit is natuurlijk niet leuk, want dan had ik iemand anders kunnen benaderen voor een gesprek, maar dat was dan al te laat. Natuurlijk is dat jammer. 

Maar ik zou het iedereen toch aanraden mocht je hulp zoeken het is een mooie manier van contact leggen. En ik had niet verwacht dat ik er 2 nieuwe leuke hulpen aan mijn zorgteam zou kunnen voegen via deze manier, en gewoon mijn eigen regie te kunnen behouden in mijn leven. Dit vind ik namelijk erg belangrijk!


Tot het volgend blog!

17 januari 2017





"Wie bang is, krijgt ook klappen." (Marc de Hond)

Vrijdag 13 januari 2017 was het dan zover ik ging naar de 2e theatervoorstelling van Marc de Hond "Wie bang is, krijgt ook klappen. Bij theater de Franse school in Culemborg. Deze voorstelling gaat over het overwinnen van angsten. Marc's leven werd overheerst door angsten. Totdat alles waar hij bang voor was hem vijftien jaar geleden overkwam: zijn internetmiljoenen verdampten, zijn geliefde grootouders stierven en tot overmaat van ramp kreeg hij een dwarslaesie. Tot zijn eigen verbazing kwam hij optimistischer en sterker dan ooit uit deze periode. Hierover verteld hij volovergave in zijn voorstelling.

"Wat vond ik van de voorstelling?"

Marc nam zijn angsten van vroeger als kind mee als rode draad, ook speelde hij op een aantal gebeurtenissen van een periode geleden en van de laatste tijd. Men wordt via verschillende kanalen op de hoogte gebracht van angstig of treurig nieuws, dit hoort er natuurlijk bij, en is de normaalste zaak van de wereld. Helaas wek je hierdoor wel angst bij de ander. Dit geldt niet alleen voor het nieuws, maar ook als iemand ineens begint te schreeuwen, dan is in eerste instantie de eerstvolgende reactie reageren en rennen. Dit is natuurlijk volkomen logisch, maar hierdoor wek je wel paniek en angst.

Ook sprak hij over zijn opa die in de tweedenwereldoorlog veel mensen heeft geprobeerd te redden. En gaf Marc aan dat hij natuurlijk veel dingen heeft moeten verliezen in zijn leven net zoals dat bij ieder ander mens gebeurd, heeft hij er wel mooie dingen voor teruggekregen. Hier sta ik zelf ook nog regelmatig bij stil. 
Hij gaf duidelijk aan: Hoe groter de angst hoe minder plek er is voor geluk, hoop en liefde. En laat je vooral niet bang maken door alles wat er om je heen gebeurd. En daar ben ik het volledig mee eens!

Het is wel een hele andere voorstelling vergeleken zijn vorige voorstelling: "Scherven brengen geluk." Die voorstelling ging over zijn levensverhaal, en het leven met een dwarslaesie.
Deze voorstelling heb ik ook gezien, mijn blog hierover lezen? Ga dan naar: "Scherven brengen geluk." (Marc de Hond)

Tot het volgend blog!


30 december 2016

"Twee-duizend-zestien samengevat!"

Het is vandaag 30 vrijdag december 2016 morgen is het alweer oudejaarsdag en in die avond om twaalf uur gaan we weer met veel vuurwerk het nieuwe jaar in. Ik vond dat het tijd werd om voor mij Twee duizend zestien samen te vatten doormiddel van deze blog.

Je bent zo door alle jaartijden heen, normaal gesproken valt dit mij niet zo op, maar als het einde van het jaar nadert merk je toch wel dat heel snel gaat. Het was een jaar met een hoop hoogtepunten en natuurlijk ook dieptepunten zoals dat ieder jaar wel is, het is een standaard gegeven.

Het was het jaar van het proberen om mijn mobiliteit en zelfstandigheid te kunnen vergroten, wat begonnen is als een lange droom heb ik uitgebouwd tot een echt probeersel naar de realiteit hierin heb ik alles geprobeerd tot aan het randje, helaas zit het autorijden er niet in voor mij, dit is nog steeds niet heel leuk, want ik heb altijd de insteek als ik ergens voor ga, wil ik er alles uithalen om dit doel te kunnen behalen. Ik heb er alles voor gedaan, en helaas is het zo gelopen, natuurlijk heb ik er totaal geen spijt van, het was een geweldige ervaring om mee te maken überhaupt om te zien dat autorijden met een lichamelijke beperking gewoon mogelijk is ondanks dat je rolstoelgebonden bent. Want het is gewoon mogelijk, en ieder aan te raden.

Ook ben ik naar de Zwarte Cross geweest met de Handicamper een aangepaste camper volledig aangepast en een heerlijke manier om te kunnen kamperen. Dit was leuk om mee te maken vanaf het slapen tot aan het feesten op het terrein. Natuurlijk ook met Tante Rikie op de foto geweest!
Ook ben ik met de Zonnebloem naar Turkije geweest ondanks dat het een en het ander niet vlekkeloos ging, heb ik er toch ontzettend van genoten. Het was echt vakantie.
Ook dit jaar weer gezeild in Loosdrecht een heerlijk weekje actief geweest op het water, lekker vrij, heerlijk ontspannen en de wind door je haren. Ik vind het fantastisch! 

Ook heb ik mijzelf op andere gebieden ingezet, op de iedereen doet mee dag bij de Gemeente Geldermalsen heb ik gesproken voor de raadsleden en de burgemeester over het VN-verdrag en toegankelijkheid. Zulke dingen zijn ontzettend leuk om te doen. Hierdoor kan ik mijn ervaringsdeskundigheid positief inzetten.  Dit wil ik graag voort blijven zetten.

Kensington concert in de Ziggodome ook niet te vergeten hier ben ik geweest net zoals in 2015 maar het blijft geweldig om dit mee te maken. En ik kijk nu al uit naar hun concert volgend jaar november!
Ieder jaar mis je toch weer de mensen die niet meer onder ons zijn, dit gemis wordt steeds groter, maar deze mensen neem ik mee in mijn hart!

Voor aankomend jaar heb ik weer nieuwe plannen, deze hoop ik te kunnen verwezenlijken.... En ik ga daar zeker voor!

Ik vind het heerlijk om de laatste dagen van het jaar uitgebreid de top2000 te volgen. Dit doe ik dus ook. Fijn om zo muzikaal het jaar uit te gaan!

Tot het volgend blog!

1 december 2016






"Kensington in Ziggodome 2016!"

Op zaterdag 12 november 2016 was het dan zover ik ging naar het concert van Kensington in de Ziggodome. Dit is inmiddels alweer een paar weken geleden. Het jaar daar voor ben ik ook geweest. Voor deze editie had ik de kaarten al een tijdje binnen. Dit is van groot belang aangezien het aparte plaatsen moeten zijn, normaal gesproken vind ik dit nooit belangrijk, maar op zo'n grote locatie als dit waar veel mensen zijn, is dit wel nodig. Maar dat mag de pret niet drukken.

Kensington is een hele goede band, mooie muziek, die mij raakt, en sommige teksten van liedjes slaan op mij als mens of afgelopen gebeurtenissen of komende dingen in mijn leven. Muziek speelt een grote rol in mijn leven, en hierin kan ik mijn gevoel erg goed kwijt, ik kan het helaas zelf niet spelen, maar dat vind ik helemaal niet erg. Dus ook de muziek van Kensington sleept mij er doorheen, en ik geniet van deze muziek. Ook al ben ik een hele grote muziekliefhebber, en vind ik veel verschillende muziek leuk.

"Rompslomp"
Helaas ervaar ik wel bij het reserveren van concerten of andere evenementen veel rompslomp wat betreft het regelen van kaarten, het is helaas nog niet mogelijk om kaarten voor rolstoelgebruikers te kunnen bemachtigen, dit zou veel makkelijker zijn, en eigenlijk wel moeten kunnen, je moet tot op heden hiervoor een speciaal nummer bereiken, en geluk hebben dat er nog plaatsen zijn. Dit geldt ook voor mensen die dat online kunnen regelen, te laat is helaas misgelopen dit is natuurlijk logisch, maar aangezien telefonisch bereiken echt ontzettend lastig is, het mij verstandig lijkt om in de toekomst ook de online optie in te bouwen, dit ligt niet aan de Ziggodome maar aan Eventim. Hopelijk is dit op latere termijn beter geregeld. Ik hoop het tenminste.

"Toegankelijkheid."
Zoals de meeste van jullie weten ben ik heel vaak bezig met de toegankelijkheid, dit omdat ik er dagelijks mee te maken heb, met dit onderdeel heb ik geen minpunten, de auto kun je makkelijk in de parkeergarage kwijt, en is op loopafstand van de locatie, tevens zijn er ook geen obstakels bij de Ziggomdome zelf, er is veel ruimte en dit is voor een rolstoelgebruiker erg van belang.

En.............. volgend jaar op de laatste dag van alle shows van 2017 ben ik er gewoon weer bij, en ik heb er nu al zin in!!!

Tot het volgend blog!

13 oktober 2016




"Vliegvakantie naar Turkije (Bodrum) met de Zonnebloem!"
Een vakantie uitzoeken als je leeft met een beperking is niet zo simpel dan het lijkt. Toegankelijkheid is zeer van belang en zeker ook de aanpassingen die ik nodig heb. Zo'n vakantie bekijk ik al ruim van te voren in het begin van het jaar zodat ik op mijn gemak kan bekijken of de vakantie echt aan mij besteed is. Gelukkig zijn er organisaties waar je bij kunt aansluiten. Ik ben er blij mee dat deze mogelijkheid er is. Maar daar is niet alles mee gezegd. Graag wil ik dat via deze blog met jullie delen.

"De dag was aangebroken."
Op dinsdag 4 oktober 2016 was het dan zover Ik vertrok vanaf Schiphol Amsterdam naar Bodrum in Turkije. Helaas wel naar een ander alternatief hotel dan dat de bedoeling was, want dat hotel waar ik eerst heen zou gaan heeft hun deuren moeten sluiten de reden waarom is mij volledig onbekend, maar daar hebben we een brief over gehad met informatie over dit alternatief. Alle faciliteiten zouden er moeten zijn, dus ik vond het prima.

Ik moest er om 10 voor 5 zijn in de ochtend dus dat was een vroeg begin van de dag. Gelukkig had ik al wel van te voren voorbereidingen getroffen zodat ik niet extreem hoefde te haasten. Na een paar uurtjes slaap gepakt te hebben werd ik met een goed gevoel wakker, ik had er zin in. Helaas dacht mijn lijf daar anders over. Ik merkte heel duidelijk dat mijn lijf erg van slag was vanwege het vroege opstaan en het andere ritme. Maar gelukkig heb ik altijd de insteek om gewoon door te zetten dus dit deed ik op dat moment ook. Eigenlijk was het gezonde spanning.


Er kwamen verschillende gedachtes in mijn hoofd: Hoe zou het gaan met mijn rolstoel? Zou hij het nog wel doen als ik in Turkije ben? Deze gedachte bleef maar in mijn hoofd zweven. Want mijn rolstoel is toch echt mijn allerbeste maatje dus in dit geval blijkt dit ook wel weer. Ook al sta ik er niet altijd bij stil. Gauw voor dat we moesten inchecken ben ik nog snel naar de wc gegaan, nu kon het nog want ik had mijn tilift bij mij. In het vliegtuig is het niet mogelijk om naar de wc te gaan. Het is altijd lastig om niet te weten wanneer je naar de wc kunt omdat de transfer plaats moet vinden met een tillift ook nam ik dit weer voor lief, je weet het helaas. Ook het kennismaken met de groep is altijd spannend. Maar gelukkig viel dit keer dat ontzettend mee. Toch als je met zo'n grote groep bent is er veel wachttijd. Tijdens het inchecken duurde het erg lang, maar aan de andere kant is dit ook wel logisch.

"De vlucht."
Normaal gesproken moet je bij het inchecken je rolstoel afgeven vervolgens ga je op een stoel van de luchthaven, en moet je hier de gedurende tijd tot dat je het vliegtuig in gaat in zitten. Dit is een stoel die totaal niet comfortabel zit. Je neemt plaats op een ijzeren en hard onderstel. Dit weet ik uit eigen ervaring omdat ik wel eens vaker gevlogen heb. Toch hebben we geprobeerd om mij met mijn elektrische rolstoel tot aan de slurf te laten rijden, dit zou een hoop werk en transfers schelen daarnaast zou ik dan geen transfer hoeven te maken, en zou ik gewoon veel fijner zitten. Maar helaas omdat de rolstoel 80 kilo weegt was dit niet mogelijk. Ik vond het een kromme mededeling. Gelukkig hadden mijn ouders en ik bedacht om mijn handbewogen rolstoel mee te nemen, zodat ik daar in kon zitten tot dat ik in het vliegtuig kon plaats nemen. En zodra ik dan in het vliegtuig zat iemand mijn handbewogen rolstoel naar mijn ouders kon brengen. Helaas werd hier ook moeilijk over gedaan. Ze hadden niemand die dat even kon doen. Vervolgens hebben we gevraagd of de handbewogen rolstoel dan in het vliegtuig mee mocht als extra rolstoel en aangezien deze rolstoel niet zo groot is zou dat makkelijk gaan hadden we het idee. Gelukkig kregen we toen wel de juiste medewerking de rolstoel mocht mee. Waardoor ik gewoon in mijn handbewogen rolstoel kon plaatsnemen en prettiger zat. Een hele opluchting. Ik moest natuurlijk wel geduwd worden, maar dat nam ik maar voor lief. Dat ik prettig zat was voor mij het belangrijkste op dat moment. Mijn vader mocht na lang praten mee om mijn elektrische rolstoel te rijden bijna het vliegtuig in. Dit was nodig omdat mijn rugleuning niet makkelijk in te klappen is en er wel wat techniek bij komt kijken. Natuurlijk had hij ook deze handelingen aan een vrijwilliger uitgelegd zodat mijn rugleuning weer op de juiste manier zou zitten dan ik gewend was. Toch doet het pijn als de gene waarvan je veel houdt met je rolstoel rijdt. Je moet er maar op vertrouwen dat het goed komt. Natuurlijk heb ik dat in mijn vader, maar het is wel mijn stoel. Een verschrikkelijk gevoel dat eigenlijk niet te beschrijven is.

Maar het kwam goed, althans dat dacht ik. Vlak voor dat ik bij de slurf was werd mijn naam omgeroepen door iemand van het luchtvaart personeel. Mijn hart brak ik dacht mijn elektrische rolstoel kan toch niet mee, ik kan zodra dit gebeurt nergens zelfstandig naartoe. En dan ben ik nog meer afhankelijker en daar houd ik totaal niet van. Mijn hart zat in mijn keel. Weer een gevoel die niet te beschrijven was. Gelukkig zij de vrijwilliger die het een en ander had gehoord van mijn vader. Mag ik mee met u? Gelukkig mocht dat. Een pak van mijn hart, maar toch alsnog bleef het nare gevoel. Wat nou als ik in het vliegtuig zit, en mijn elektrische rolstoel er toch niet in pas. Ik besloot toch maar om gewoon mee te gaan, want wat moet je anders, je kan nu niet meer terug, je hebt afscheid genomen, je bent ingecheckt, alles is geregeld.

Vervolgens kwam ik bij de slurf aan en werd ik van mijn handbewogen rolstoel over getild in een kleine rolstoel waarmee je het vliegtuig in gereden wordt weer een hele handeling. Dit ging goed, vervolgens werd ik in het vliegtuig getild. Ik had op papier een plek bij het raam, je zou zeggen dat is een mooie plek want je hebt uitzicht. Maar voor iemand die volledig afhankelijk is deze plaats eigenlijk totaal niet handig. De assistentie hulpverleners die mij in het vliegtuig tilde vroegen toch of het mogelijk was dat ik bij de eerste stoel kon plaatsnemen. In hen woorden van de stewardess: "Mag wegens veiligheid overwegingen een zwaar afhankelijk iemand daar niet zitten, en is dit verplicht bij het raam." Dus ik moest weer getild worden zodat ik bij het raam zat. Op het moment dat iedereen plaats nam konden we dan eindelijk vertrekken.

Ik had hier lang naar uit gekeken een lekkere relax vakantie met hopelijk erg mooi weer zodat ik een kleurtje kon mee pakken met een zwembad zodat ik af en toe eens verkoeling kon pakken.

Na 3 en 1 half uur waren we in Turkije. Mijn handbewogen rolstoel stond klaar bij de slurf dus moest ik in deze rolstoel plaatsnemen. Vervolgens weer alles van voor af aan om overal doorheen te komen. Dit koste helaas weer wat tijd, maar we waren er dat was het belangrijkste. Vervolgens hadden we alle spullen bij elkaar, en daar stond mijn elektrische rolstoel, zonder gebreken. Ik was zo blij als een kind. De vrijwilligers hebben mij opgetild zodat ik plaats kon nemen in mijn elektrische rolstoel. Op de heenweg had ik natuurlijk mijn tillift mee, maar in Turkije was dit niet mogelijk. Het scheelt wel dat je met veel mensen bent zodat tillen makkelijker gaat. Maar dit is natuurlijk niet de manier, maar ik nam dit ook maar voor lief. Vervolgens stond de aangepaste taxi al klaar, hier kon ik makkelijk in plaats nemen, het leek een beetje op de zelfde manier hoe het in Nederland gaat. Helaas was het wel jammer dat de chauffeur niet heel goed Engels sprak. Maar met wat horten en stoten kwamen we er wel.

Zodra we klaar waren voor vertrek naar het hotel heb ik gelijk het thuisfront geïnformeerd dat ik veilig was aangekomen, en dat alles goed is gegaan met mijn rolstoel. Mijn vakantie kon beginnen. Bij aankomst een prachtig hotel, groot opgezet en toegankelijk. Alles was er op en eraan qua eten en drinken, je kon op verschillende momenten pakken wat je hebben wilde. Een vakantie waar ik van droomde. Na de lunch was het zover om de hotelkamer te gaan bewonderen. Helaas was mijn actieve sta-lift waar ik zo duidelijk verschillende keren ook in Nederland over geïnformeerd had nergens te vinden. Ze hadden wel een ander apparaat alleen daar moet je een goede staffunctie voor hebben. De moed zakte onder mijn voeten vandaan, want ik moest zo nodig naar de wc.

Vervolgens na 2 uur wachten, hebben een aantal vrijwilligers mij handmatig op de douchestoel getild. Hierop moest ik helaas mijn behoefte doen, ik voelde me zo hulpeloos en gefrustreerd op dat moment. Maar ik had mijn behoefte gedaan en dat was het belangrijkste voor al na zo'n lange tijd het niet te hebben kunnen doen. Helaas was de beloofde actieve stallift niet aanwezig en hebben zij bij het hotel de verenging in Nederland verkeerd begrepen. Hier had ik natuurlijk geen boodschap aan. Want ik had het probleem en niemand anders. Een paar uur daarna is toch een tillift besteld, alleen een passieve lift, daar hang je in, dat is echt behelpen voor mensen die het niet gewend zijn, voor een toilet bezoek ben je nu een kwartier bezig en normaal maar 5 minuten in mijn geval. Daarnaast kreeg ik rode snij plekken van die band op mijn knieën en in mijn knieholten. Een handdoek er tussen kon je het snijden wel verlichten, maar het ging hier niet mee weg. Dus dit moest ik ook voor lief nemen. Totaal niet prettig. Maar het moest maar, kon ik in ieder geval de noodzakelijke transfers maken ondanks dat het eigenlijk geen doen was.


Daarna toch maar langzaam mijn koffer uitgepakt en alles een beetje ingericht. Ongeveer een half uur daarna voelde ik mij ontzettend niet lekker worden, aangezien ik de week daarvoor nog een blaasontsteking/nierbekkenontsteking had gehad en in de nacht de huisartsenpost op bezoek had gehad vanwege heftige pijnen in mijn rug en niet wist hoe ik moest liggen of zitten. Kwam deze pijn ook weer in de hotel kamer opzetten. Het begon met braken, 2 uur lang. Daar zit ik dan: In een vreemd land. Geen juiste tillift, een lange reis. Zoveel spanning en zoveel pijn in mijn rug, compleet in paniek, en ik kon de afgelopen gebeurtenissen gewoon geen plek geven. Ik voelde me zo ontzettend kloten, omdat ik zo beroert was. Daar ging mijn eerste avond aan mijn neus voorbij. Gelukkig had ik wel aardige vrijwilligers die mij volledig opvingen. Maar leuk is anders. Aangezien mijn medicatie er ook niet in bleef, was ik kapot, en totaal van slag. Vreemde mensen, een vreemd land, dingen die niet liepen zoals ze horen. Ik heb me nog nooit zo ontzettend kloten gevoeld. Vervolgens besloot ik toch maar om naar bed te gaan, dit was een moeilijke overweging omdat ik vaak op bed nog broeder wordt. Toch heb ik deze stap maar genomen. Vlak daarna heb ik met het thuisfront overlegd wat te doen. Na toch wat medicatie ingenomen te hebben, heb ik toch geslapen en ben ik de nacht doorgekomen. De volgende dag ben ik langzaam opgestart, en ging het steeds beter. Dit was fijn zo kon ik toch de hele week doorkomen op een fijne en leuke manier.

Er werd verteld dat er een speciaal stoeltje was waarmee ik het zwembad in kon, die was er ook, maar je moest half in het water om mij er in te tillen. Dit was eigenlijk ook geen doen, en ik hing eigenlijk in die stoel, vervolgens konden de vrijwilligers mij opvangen. Helaas was het water niet zo warm als dat ik voor ogen had, maar het was wel een heerlijke afkoeling. Helaas was het net te diep, waardoor ik niet met mijn voeten op de bodem kon komen, maar ik kon zwemmen dat was het belangrijkste. Met het eruit gaan was het ook erg zoeken om de juiste transfer te kunnen maken. Maar het was wel een heerlijke afkoeling. De dagen daarop hebben ze mij via de kant erin getild. Dit ging veel soepeler en was makkelijker. Ik heb heerlijk kunnen zwemmen, en mij vrij kunnen bewegen. En dit is voor mijn lichaam heel erg belangrijk, en natuurlijk had ik er zelf ook veel plezier aan!

"De dag invulling!"
In de loop van de week heb ik ook deelgenomen aan een aantal excursies. Ik ben Gumbet in geweest hier heb ik lekker gewinkeld. Ook ben ik naar een markt geweest, en heb ik bij de zee gewandeld. Ook vond ik het prima om gewoon bij het hotel te blijven om heerlijk van de zon te genieten en te relaxen. Ook was er s'avonds een hoop te doen wat georganiseerd werd vanuit het hotel. O.a. een karaoke avond. Hier heb ik meegezongen met Nederlandse meezingers. Ook was er genoeg ruimte om te genieten van de muziek dit heb ik ook gedaan.

"Toegankelijkheid!"
Ook hoor je de laatste tijd veel mensen met en zonder beperking over de toegankelijkheid in Nederland hier ben ik zelf ook 1 van. Maar in Turkije is de toegankelijkheid nog minder voor mensen in een rolstoel. Ik heb dit echt kunnen ondervinden. Je moet creatief omgaan met toegankelijkheid waar je ook bent op de wereld.

Ook heb ik gehoord dat de Zonnebloem er een hoop jongere vakanties heeft uitgegooid, en dat er nu meer voor alle leeftijden wordt aangeboden dit vindt ik niet leuk, omdat ik graag met jongeren op vakantie wil. Ik hoop dat dit zo blijft, want het is zo belangrijk om de vakanties voor jongeren te laten blijven bestaan!


"Tot Slot!"
Ondanks alles, was het een hele leuke vakantie. Ik heb mij goed vermaakt en lekker kunnen ontspannen en dat is ontzettend belangrijk! Het zou alleen zoveel makkelijker zijn als je gewoon met de rolstoel in het vliegtuig zou kunnen plaatsnemen of gewoon met je eigen rolstoel tot aan de slurf zou kunnen komen zonder problemen....



Update: Op donderdag 27 oktober 2016 telefonisch contact gehad met de Zonnebloem!

Tot het volgend blog!


11 augustus 2016



Zoals ik ook in mijn vorige blogs die in het teken stonden van mijn rijfase vertelde gaf ik aan dat autorijden voor iemand met een anders werkend lijf niet mee valt, het is natuurlijk een heel mooi avontuur. Maar in het traject op zich gaat er meer tijd in zitten, daarnaast ook een hoop energie en onzekerheid zo nu en dan. Vanwege de eigenverklaring die ingevuld moet worden, en je eigenlijk een heel dossier krijgt wat betreft je lichamelijke aandoeningen. Ook is het toch een hele uitdaging. Dit maakt het ook wel weer leuk. Graag wil ik een update geven:

De laatste tijd heb ik redelijk geoefend tijdens meerdere rijlessen. Ik moest meer dingen doen dit werd steeds meer uitgebreid, dit hoort er natuurlijk bij.
Ik heb het avontuur met beide handen aangegrepen en met volle kracht mij hiervoor ingezet. Ik wist dat dit traject niet makkelijk zou worden en niet simpel zou zijn. 
Toch heb ik geprobeerd om dit avontuur aan te gaan, om de stap naar meer zelfstandigheid en vrijheid te vergroten. Helaas zit het er voor mij niet in...

Ik ben samen met mijn instructeur er achter gekomen dat er vertraging zit tussen het zo nu en dan handelen, de signaaltjes worden te laat doorgegeven naar mijn motoriek. Terwijl ik in mijn hoofd heel goed wist en nog steeds weet hoe ik moest han
delen. Helaas laat mijn motoriek dit niet op de juiste momenten toe en ook niet tijdens het autorijden, en hierdoor kan ik niet participeren in het verkeer wat betreft het autorijden. Dit traject stopt dus voor mij, en ik vind dat hierdoor is een rijtest met het CBR ook niet nodig, omdat ik er voor mijzelf al uit ben en als dat mij gevoel aangeeft heb ik vaak gelijk.

Deze uitslag is frustrerend en heeft een dubbel gevoel, vooral om te weten dat dit voor altijd is, en hoe graag ik ook er iets aan zou willen veranderen, dit is niet mogelijk. Dit heeft tijd nodig om dit voor mijzelf echt te beseffen en dit te kunnen accepteren en hierin zou ik ook mijn eigen weg moeten vinden. Hoe moeilijk het ook is, en hoe graag ik het ook zou willen. Aan mijn inzet ligt het in ieder geval niet, en toch zie je maar weer dat mijn hoofd en lichaam totaal verschillende dingen los van elkaar zijn.... Toch zal ik iedereen die deze wens heeft willen aanraden om het gewoon in gang te zetten, ik had het namelijk voor geen goud willen missen en ik heb er zeker geen spijt van.

Ik wil iedereen bedanken voor de belangstelling, de leuke reacties, en nieuwsgierigheid!!!
Helaas moet ik deze droom laten varen, en loslaten met pijn in mijn hart.. Maar ik heb nog veel meer dromen....Wordt vervolgd!!!

Tot het volgend blog!


Rijfase (1) en Rijfase (2) nog niet gelezen? Ga dan naar: Rijfase (1) en Rijfase (2)



26 juli 2016





"Zwarte cross 2016 met de handicamper!"

Op donderdag 21 juli was het dan zover ik ging met een aangepaste camper waar alle faciliteiten die ik nodig heb aanwezig waren voor een heel weekend naar de Zwarte Cross. Ik had hier al een hele periode naartoe geleefd en eindelijk was het dan zover! Ik had al jaren de droom om te kamperen, maar in mijn geval valt dat totaal niet mee.

Een volledig op mindervalide aangepaste reuzencamper. een reuzencamper die voorzien is van alle aanpassingen en gemak die nodig zijn voor een zorgeloze vakantie. Praktisch, mooi en sfeervol ingericht. Onderweg naar de bestemming is de camper een zeer comfortabel vervoermiddel en een prima uitzicht naar buiten.

"Wat is de Zwarte Cross nou eigenlijk?"

Zwarte Cross is het grootste betaalde muziekfestival van Nederland en de grootste motorcross ter wereld. Dit festival wordt altijd eind juli gehouden. Er wordt altijd via de tv uitgebreid verslag gedaan van het festival op zich, maar natuurlijk ook de verschillende crossen. Dit jaar was de 20ste editie.

Ik volg dit festival al jaren op de voet via de televisie, maar nu kon ik het grote festival eens een keer zelf mee maken. Dit idee vond ik al ontzettend leuk. Natuurlijk had ik al vaak in mijn hoofd een voorstelling gemaakt hoe het festival zou zijn. Ook over de toegankelijkheid dit is voor iemand die een beperking heeft zeer van belang dus ook voor mij.

Overal waren er rijplatten waardoor jezelf makkelijk kon verplaatsen over het terrein. Ook is er een rolstoelpodium. Ik ben normaal nooit zo'n voorstander van deze mogelijkheid, omdat ik altijd vind dat je dan als "mens met beperking." zo in een hoekje wordt gezet en weg wordt geduwd. Dit was hier niet het geval. Je staat middenin bij het hoofdpodium een mooie plek, want je staat tussen alle mensen midden op het veld. En hierdoor wordt je niet weggecijferd en hoor je er gewoon bij. Hier heb ik ook wel gebruik van gemaakt.

Ook heb ik tussen de mensen gestaan, op verschillende plekken De megatent, of gewoon op het terrein. Dit blijft voor mij ook altijd een feest, want je blijft hierdoor gelijkwaardig. Ook was de camping plek erg praktisch vlakbij het festival terrein dus je hoefde gelukkig niet zo ver te wandelen. Daarnaast waren de mede kampeerders ook heel erg aardig, een leuke sfeer. Daarnaast zijn we met Di-Rect op de foto geweest en ik natuurlijk met Tante Rikie.

Het voordeel van Zwarte Cross is dat er voor ieder wat wils is natuurlijk: Motorcross, muziek, theater, verschillende mogelijkheden om op af te stappen. Verschillende avonden vuurwerk, of lekker warm bij het kampvuur. Er is genoeg te doen.

De mensen zijn ontzettend hartelijk vanaf de handicamper tot de Zwarte Cross organisatie, tot aan de festivalgangers!

De mensen, de sfeer, de muziek en alles wat er verder te beleven valt hèt was in een woord geweldig!

Meer weten over de handicamper? Ga dan naar de website: www.handicampoutdoor.nl


Tot het volgend blog!

29 juni 2016

"Rijfase (2)"


In mijn vorige blog die in het teken stond  over mijn rijles vertelde ik dat de rest van de ontwikkelingen nog ingang gezet moesten worden wat betreft "mijn eigen verklaring." Dit moet helaas omdat ik met lichamelijke beperkingen te maken heb is de "eigen verklaring." verplicht bij het CBR. Na een periode inspanning afgewacht te hebben wat er in de brief stond vermeld. Kwam ik er een paar weken geleden achter dat het CBR mij de kans geeft om een rijtest te gaan doen. Dit is natuurlijk een hele mooie stap ondanks mijn fysieke "dossier." 




Ik ga niet meteen rijexamen doen eerst een aantal rijlessen nemen... nou....... Gisteren 28 juni 2016 was het dan weer eindelijk zover. Ik mocht weer plaatsnemen achter het stuur want mijn volgende rijles was aangebroken. Dit keer geen regenachtige middag, dit keer scheen de zon, het was prachtig weer. De punten die ik bij mijn vorige les heb gehoord had ik goed in mijn oren geknoopt? "Nu kun je denken: Huh, je hebt nu toch pas weer gereden en niet eerder?" Ik doel op mijn houding. Mijn rechterarm waar ik vrijwel alles mee doe dus ook mee stuur heeft nog wel eens te nijging om omhoog te gaan en van mijn armlegger af te glijden. Dit moet tijdens het rijden niet gebeuren. Ik moet leren om mijn arm rustig op de plek te laten liggen. Ik heb in de tijd dat ik toch af moest wachten op de brief van het CBR hier erg mee geoefend. Door bij het rijden in mijn elektrische rolstoel mijn arm op de plek te houden. Dit heeft gisteren ook zijn vruchten afgeworpen, want mijn hand bleef gewoon tijdens de rit op zijn plaats. Het sturen ging beter, en het inzicht ging beter door goed te bekijken of er verkeer aankwam van de linker en rechter kant.

Veraf kijken blijft helaas toch nog een moeilijk punt vanwege omdat je dat in de rolstoel niet hoef te doen, dan kijk je per moment. Dit is iets wat ik mij aan moet leren, maar vanwege mijn verwerking vertraagdheid op sommige punten en momenten moeten we even kijken of dit beter gaat worden als ik meer lessen ga volgen, en het vaker doe. Het zijn helaas toch sommige seintjes die door mijn hersenbeschadiging niet altijd even goed doorkomen. En de spierspanning die op momenten toeneemt. Natuurlijk neem ik deze punten ook weer mee. Aan mijn wil en zelfbewustzijn ligt het tenminste niet. En ik weet dat het niet makkelijk zou zijn. Maar daarom is het juist een uitdaging! 

Over een periode heb ik weer een rijles, aan de hand daarvan gaan we kijken wat er verder nog nodig is, zodra ik voor mijn gevoel de stap verder kan zetten om een rijtest te plannen met het CBR. De periode daarna geeft hen waarschijnlijk uitsluitsel.... 1 spannende tijd.. Maar ik ga er voor.. beter dan je best kun je niet doen, en "Nooit geschoten is niet altijd mis!"
Een positief en dus dubbel gevoel, maar we zijn er natuurlijk nog niet, het proces wordt dus vervolgd!

Tot het volgend blog! 


Rijfase (1) nog niet gelezen? Ga dan naar: Rijfase (1)

2 juni 2016

"BOSK op de Support beurs!"


Support is de grootste beurs en leukste in de Benelux voor iedereen met een fysieke beperking, hun omgeving en mensen die beroepshalve te maken hebben met de beperkingen die fysieke handicaps kunnen opleggen. Support bied inzicht op de nieuwste trends en technieken. De beurs is meestal om de twee jaar in de maand mei. BOSK stond ook met een stand en ik mocht mijzelf inzetten voor deze hele fijne organisatie op afgelopen woensdag 25 mei.


Op deze ochtend was de bedoeling om een aantal dingen goed over te brengen natuurlijk informatief, en enthousiast, dit is precies iets wat op mijn lijf geschreven is, want ik praat graag, en vind ik het leuk om te vertellen. 

Normaal gesproken kom ik op deze beurs om de nieuwste producten die op de markt zijn te kunnen bekijken. Daarnaast ook vaak voor een specifieks doel. Dit was dit keer wel anders omdat ik nu niet voor mijzelf ging. maar ik er stond voor de BOSK om hen te helpen, dit was ontzettend leuk om te doen, omdat je nu een andere manier meemaakt. Ook kon je duidelijk zien dat er in 2 jaar veel verandert, dit is ook mooi om te zien. Als je met een beperking te maken krijgt ben je vrij snel opzoek naar informatie. Je wil graag weten waar je terecht kunt voor verschillende dingen. Op de beurs is er een hoop te zien, en vindt je vaak wat je zoekt, er is voor ieder wat wils, of het nou producten zijn, vakantie organisaties, auto aanpassingen, of verschillende magazines waar je regelmatig herkenbare verhalen in kunt lezen. 


Foto BOSK op de Supportbeurs 2016; Bron Bosk. 


Op de beurs vindt je ook een hoop antwoord op je vragen ben ik van mening. Ook heb ik op eigen gelegenheid de beurs bezocht. Ik raad het aan om naar de Beurs te gaan als hij er over twee jaar weer is. Het verbreed je mogelijkheden en inzichten!


Meer informatie over de Beurs? Ga dan naar: www.supportexpo.nl

Tot het volgend blog!

4 maart 2016

"Rijfase (1)"

Naar een peuterspeelzaal, naar school, een baan, een eigen huis, een rijbewijs, het zijn allemaal dingen die bij het leven horen, maar voor iemand met een handicap is dit niet altijd even gemakkelijk. Ik wil dit niet op de kaartzetten of de indruk wekken dat mensen met een beperking zielig zijn of dat gevonden moeten worden, nee dat wil ik niet, zo zit ik niet in elkaar.  Het zijn allemaal stappen in het leven het hoort erbij. Maar het is makkelijker gezegd dan gedaan.

Natuurlijk ben ik pas drieëntwintig en heb ik hopelijk nog een heel leven voor mij, ook heb ik al een heel stuk achter me. Mijn kindertijd is voorbij, deze viel niet altijd mee en was met een lach en met een traan, iedereen heeft in deze fase een ontwikkeling die moet ervaren en groeien, de weg weten te vinden in het leven, hoe moeilijk dat soms ook is, zelfs voor een anders-werkend-lijf. Laat staan de gebeurtenissen die mijn broer wel had en ik niet. Van mijn kant was er geen jaloezie, het ging mij meer om het feit dat ik ook wilde ervaren wat hij er vaarde. Wij zijn totaal niet anders opgevoed, alleen ging er naar mij veel meer lichamelijke zorg dan naar mijn broer omdat hij lichamelijk veel zelfstandiger was dan ik. Het is niet dat ik de gebeurtenissen van hem niet gunde, ik was juist hartstikke blij voor hem. Mijn broer werd 18 jaar, en haalde in 1 keer zijn rijbewijs. Kocht een mooie Peugeot een compacte en bovenal snelle auto. Weer zo'n gebeurtenis die bij het leven hoort. Geen afgunst, maar een stilsta moment voor mij.

Toen had ik al de insteek om door te zetten en er niet te lang erbij te blijven hangen. Een paar jaar later werd ik zelf achttien, op dat moment was ik met hele andere dingen bezig dan een ander die op dat moment achttien is, dan heb ik het niet over mijn ontwikkeling of belevingstocht. Ik was alleen totaal niet bezig om een rijbewijs te halen, terwijl toen mijn broer achttien werd ik hier wel mee bezig was. Ik vond het heel gek dat ik er niet mee bezig was toen ik zelf die leeftijdscategorie had. Duwde ik het wellicht onbewust of bewust weg? Wat was de reden erachter? Misschien omdat het aangepaste vervoer een bekende weg is voor mij? Ik de stap te ver vond? Of ik te onzeker was van mijzelf? Misschien speelde deze vragen wel mee, en heb ik het gevoel toegelaten, maar de stappen om in actie te komen links laten liggen. Toch heb ik de laatste tijd de behoefte om het toch te gaan proberen. Het zou mij meer vrijheid geven in mijn mobiliteit. Ook ben ik mij er volledig van bewust dat het een hele weg zou zijn, en misschien wel negatief zou uitpakken, hoe jammer dat ook zou zijn. Na lang nagedacht te hebben heb ik toch de stap genomen om het proces van autorijden in gang te zetten. Onlangs heb ik een mail gestuurd met mijn interesse hiervoor, en afgelopen dinsdag 1 maart was de dag van deze hele stap en proces. Bij B&S Onbeperkt in Beweging in Amersfoort.
Dit bedrijf is specialiseert in auto aanpassingen en geven ook rijles. Daarnaast niet zo ver vanaf mijn woonplaats.

Lichamelijk nam de spierspanning in mijn lijf toe, dit heeft te maken met mijn emoties en ook de bijhorende zenuwen. Ik had mijzelf voorgenomen om het gewoon uit te proberen, en daar gewoon te zien hoe het zou aflopen. Ik was al blij met deze stap om gewoon deze gebeurtenis te mogen ervaren. Want autorijden als je jezelf verplaatst in een rolstoel is niet eenvoudig. Anderzijds noem ik het een uitdaging. Het begint natuurlijk met een klein voorgesprek. Ook al had ik dat beetje bij beetje al per mail uitgelegd van te voren, toch begrijp ik dat dit op dat moment ook nodig is om kenbaar te maken, en af te stemmen. Bovenal wat kan wel, en wat kan niet, en wat zou er eventueel aangepast kunnen worden. Ik had mij thuis er al een beetje in verdiept en wist wat er mogelijk was in eerste instantie ging mijn voorkeur naar een joystick-besturing. Dit heb ik daar ook besproken, vrij snel kwamen we tot de conclusie dat deze aanpassing het beste voor mij zou zijn. Natuurlijk is dit ook de duurste aanpassing, maar als je iets wil, moet je er natuurlijk wat voor over hebben.

Snel voelde ik mij op mijn gemak tijdens het gesprek. Vlak daarna zij de instructeur: "Het lijkt mij een goed plan om zo meteen te gaan rijden." Hier kwam ik voor, de enthousiasme hiervoor nam ontzettend toe, ook de zenuwen natuurlijk. Zodra de bus voor mij stond waarmee ik mocht rijden. Een auto waar je met je stoel in plaats neemt, ben ik wel gewend, maar het idee dat ik zelf plaats zou nemen op deze plek gaf een ontzettende kick. Er gaat tijd in zitten om alles goed te krijgen in de uitvoering. De joystick moet op de juiste manier afgesteld worden, ook moet dat goed aanvoelen in de hand, mijn stoel moet goed vast staan. En voor dat ik het wist waren we uit de werkplaats, en zei de instructeur stuur maar naar links, en probeer maar een beetje gas te geven. En voor dat ik het in de gaten had reden we, en het ging eigenlijk nog best wel goed al zeg ik het zelf. Alleen in eerste instantie dacht ik na afloop, het was voor een keer. Dit dacht ik niet omdat ik een negatief zelfbeeld heb of zo maar gewoon omdat ik dacht het is toch een hele stap. de instructeur is erg positief en durft het aan. Deze eerste stap is dus al bereikt. Nu moet de rest nog in werking worden gezet, onder andere een eigen verklaring omdat ik Cerebrale Parese heb en rolstoelgebonden ben, hopelijk eindigt dit proces ook in een positief resultaat, dit is afwachten. Maar deze gebeurtenis pakken ze niet meer van mij af!

Dit proces wordt dus vervolgd!

Tot het volgende blog!





21 januari 2016


"Nederland moet toegankelijker!"


Het kan bijna niemand ontgaan zijn Nederland moet rolstoelvriendelijker en toegankelijker. De media heeft het er de laatste tijd veel over, we zijn er qua toegankelijkheid nog lang niet in ons land. Dit weet ik vanuit mijn eigen ervaring. Tien jaar nadat in New York de verenigde naties een verdrag op papier zetten om de integratie van mensen met een beperking feit te maken, heeft Nederland dat nog steeds niet bekrachtigt net zoals drie andere landen. Eigenlijk is het schande dat Nederland dit nog niet gedaan heeft. Het verdrag is tien jaar geleden gesloten, Er was en is de afgelopen tijd een hoop discussie in de Tweede Kamer wat betreft het verdrag van de verenigde naties de rechten voor mensen met een handicap.

 Het verdrag zegt met name dat mensen met een beperking in de samenleving net zo goed mee moeten kunnen doen als mensen zonder beperking dat lijkt me een mooi besluit, maar toch is dit in de praktijk toch niet het geval, want ik loop regelmatig tegen drempels aan letterlijk en figuurlijk, toch probeer ik er altijd een positieve en creatieve draai aan te geven, maar het gaat nooit soepel, het is dan een struikblok, waardoor dat niet mogelijk is. Met name heb ik het dan over de toegankelijkheid. Het verdrag zegt doe er iets aan, en ik ben zeker van mening dat moet gebeuren. Een mens met een beperking is ook een consument, dus wil ook de mogelijkheid hebben om overal naar binnen te kunnen net zoals ieder ander. Een op ritje is niet zo moeilijk om te metselen, en als er een nieuw pand opgeleverd wordt  is het niet zoveel werk om naast een trap ook een op ritje te maken, misschien ben je er een halve dag mee bezig. Een op ritje of plakje voor de deur lijkt mij ook niet zo moeilijk, maar laat het plankje dan ook gewoon liggen zodat er ook niemand voor nodig is om het plankje neer te leggen. Er wordt na mijn mening zo moeilijk over gedacht terwijl het heel makkelijk op te lossen is. Met deze beginnende stappen kun je in mijn ogen al een goed verschil maken. Ook vind ik dat gewoon mee genomen moet worden als er een nieuw pand wordt opgeleverd, dit is natuurlijk makkelijker, als dat er een bestaand pand later pas wordt aangepast, dit kost dan ook veel geld, en daar gaat dan ook een hoop werk inzitten.

Tevens ben ik het ook wel eens met invalidentoiletten, dit is ook niet handig een deur die niet op de juiste manier opengaat, en is er beperkte ruimte. Vaak wordt deze ruimte ook als opslag hok gebruikt of is een toilet beneden en kan je er niet komen omdat er een trap aanwezig is. Voor mij maakt het niet zoveel uit qua toiletten, omdat ik niet zelfstandig op een toilet kan komen en ik dan gebruik moet maken van een actieve sta-lift en die kan ik niet altijd meenemen, dus hierdoor kan ik ook niet altijd naar het toilet. Ook heeft men het over de participatiewetgeving. Ik ben er wel mee eens de gene die kan werken op wat voor manier dan ook, moet zich daar gewoon voor inzetten en indien nodig met wat aanpassingen. Maar dan moeten ze eerst eens zorgen dat je er kan komen, voordat deze stap ook in gang gezet kan worden. Natuurlijk gaat hier nog een tijd overheen, maar werk er alsjeblieft aan en het is zo belangrijk en eigenlijk noodzakelijk. Ook  gaat het niet alleen over toegankelijkheid maar ook over praktische zaken, ook de wetgeving voor de assistentiehonden gaat er komen. Ook een mens met een beperking wil zich niet achtergesteld hoeven te worden. Het gaat eigenlijk over de hele toegankelijkheid tot het leven....


Afgelopen 19 januari jl zou er een besluit genomen worden, deze is uitgesteld. De uitspraak was hierdoor pas op vandaag 21 januari is het een historische dag voor mensen met een beperking. Want de verplichting om openbare gebouwen en ruimtes toegankelijk te maken gaat per 1 januari 2017 in, dit is een feit. Eindelijk wordt het normaal om een handicap te hebben je kunt gaan en staan waar je wil. Dit is natuurlijk fantastisch nieuws, het is nog ver weg in mijn ogen, want natuurlijk gaat het pas in 2017 gebeuren. Nu nog door de Eerste Kamer. Maar het begin is er!!!

21 december 2015



"Scherven brengen geluk." (Marc de Hond)
Onlangs heb ik een bezoek gebracht aan de theatershow Scherven Brengen Geluk. Hierin verteld hij  hoe het grootste drama in zijn leven hem uiteindelijk ook veel moois opleverde. En hoe hij zijn handicap heeft kunnen omarmen. En een weg hiermee kon vinden. Graag deel ik mijn enthousiaste ervaring die ik heb beleefd met dit indrukwekkende en anderzijds toch mooie verhaal.

"Hoe is het gebeurd?"
Marc is dj bij 3fm, keeper van het eerste elftal van zijn voetbal club en op zijn 22e op papier een van de jongste internetmiljonairs. Alles zit mee, totdat de waarde van zijn aandelen in een paar maanden tijd in rook opgaat er een tumor in zijn ruggenmerg wordt ontdekt. Met een riskante operatie wordt het gezwel succesvol verwijderd. De dag daarna verzuimd de verantwoordelijke nachtzuster de voorgeschreven controles uit te voeren. Een bloeding wordt daardoor over het hoofd gezien, met desastreuze gevolgen. Als Marc de volgende ochtend wakker wordt. Is hij vanaf zijn borst verlamd. Artsen vertellen hem dat hij nooit meer zou kunnen lopen.

"Mijn impressie van de avond."
Natuurlijk is het van belang dat hij zijn verhaal verteld voor de gene die het ontgaan is, dit deed hij op openhartige manier. Hij betrok het publiek erbij, er zijn mij veel dingen van deze avond bijgebleven. Wat doe je met de vraag: Hoe komt het dat je in een rolstoel zit? Vaak heb je als er een vraag gesteld wordt de nijging om daar eerlijk antwoord op te geven. Dit hoeft eigenlijk helemaal niet, je kunt er ook gewoon iets leuks van maken, door het verhaal een beetje te verdraaien, natuurlijk niet helemaal, maar in bepaalde opzichten. Je hoeft niet altijd in geuren en kleuren te vertellen wat het waar gebeurde verhaal is.  Zo houdt je voor jezelf ook de actie erin, dit heeft mij aan het denken gezet.
Ook wat ik vaak zeg mijn rolstoel is mijn grote vriend, dit geldt voor Marc ook.
Daarnaast is het doorzettingsvermogen ook zeer te zien, en de optische kijk, daar kom je ver mee in het leven, bekijk de voordelen, hoe moeilijk het af en toe ook is.

Natuurlijk is een dwarslaesie een hele andere handicap vergeleken ik met mijn Cerebrale Parese (CP) en valt qua handicap totaal niet te vergelijken, maar geldt dat niet voor alle handicaps?
Het ligt eraan hoe je ermee omgaat.Wat mij bovenal opviel er zijn ook veel gelijkenissen in mijn ogen, qua acceptatie, dagelijkse dingen, het vinden van een juiste weg, of het nou vanaf je geboorte is of op latere leeftijd. De levenslucht, af en toe met een confronterend en humoristisch tintje. Marc is een man met heel veel kracht en humor! 

Ik wil het iedereen aanraden om aan dit mooie verhaal een bezoek te brengen. In 2016 start hij namelijk gewoon weer met Scherven brengen geluk in verschillende theaters!
Nieuwsgierig? Bedijk de trailer: www.youtube.com/watch?v=AAXedUxk-wM


Tot het volgend blog! 

27 oktober 2015

"Bootreis met de MS de Zonnebloem Nederland - Belgie!"

Maandag 19 oktober was het dan zover ik ging een crouse maken door Nederland en België, met de volledige aangepaste boot van de Zonnebloem, eigenlijk was dit niet het plan want begin van het jaar toen de Zonnebloemvakantiegids uit kwam had ik mij opgegeven voor andere voorkeuren o.a. Turkije, en Italië. 
In eerste instantie zou ik 1 van die 2 reizen met een bekend gezelschap gaan. Helaas kon ik niet mee. Een periode na deze niet zo leuke boodschap besloot ik te bellen om na te vragen waar ze nog plek hadden vanuit de Zonnebloem om toch op vakantie te kunnen, en er even tussenuit te zijn. Dat werd de Crouse door Nederland en België. Meestal duurt het even voordat je met zo'n reis mee kunt gaan, maar voor je het weet is het zo oktober!

Gezonde spanning is er aanwezig op de dag dat ik naar het opstap punt in Arnhem rijdt met mijn ouders. De verschillende gedachtes gaan door mijn hoofd: Zou het allemaal wel goed gaan? Zou de sfeer goed zijn, zal er een klik zijn?  Allemaal logische gedachtes, ondanks mijn enthousiaste eigenschap is er op dat moment ook een klein beetje angst aanwezig hoe vreemd/raar het eigenlijk ook is, vorig jaar had ik dit gevoel niet, ik schrok toen dit gevoel op kwam, ik ben natuurlijk toch afhankelijk in mijn lichamelijke mogelijkheden, ik sta daar nooit graag bij stil, en het liefst zo min mogelijk. Positieve zin heb ik altijd, en het vakantie gevoel ook.

De eerste dag is altijd erg rommelig, omdat je iedereen moet leren kennen en alles geregeld moet worden wat betreft de zorgvraag en alles wat daar bij komt. Dit moet altijd besproken worden in een kort gesprekje, het is fijn dat het er is. Ook kwam ik bekende vrijwilligers tegen van vorig jaar met de bootreis Nederland - Duitsland, en andere oudere vakanties, dit is natuurlijk leuk want je kunt hierdoor oude herinneringen ophalen. Ook ben ik er altijd een voorstander van om nieuwe mensen te leren kennen. De eerste middag en avond staat altijd in het teken van elkaar te leren kennen, dit is erg prettig. De volgende dag waren we aangemeerd in Antwerpen, leuk om in deze stad rond te neuzen, en een lekkere wafel en de kerk van Antwerpen bezocht. 

De tweede dag waren we in Rotterdam daar heb ik de grote markthal bezocht met heel veel eten, daarna heb ik lekker geshopt, en 's avonds uit geweest, met een leuke groep mensen. Ik kom zelf uit een Betuws klein dorpje, waar je uitgaan verder moet zoeken, dus dat is een heel verschil. Vergeleken op een locatie waar je zo de stad inloopt met genoeg uitgaans gelegenheid.

De volgende dag waren we in Amsterdam op deze dag had ik een stadsexcursie geboekt, dit vind ik meestal interessant, maar na alle informatie dacht ik na op een gegeven moment ik wil er zelf op uit, met mijn gekoppelde vrijwilliger want Amsterdam is een mooie stad, waar een hoop te beleven valt, en te zien is. Ook heb ik tijdens deze vakantie vaak gelet op toegankelijkheid, dit vindt ik zeer belangrijk. Om eerlijk te zijn viel dit mij reuze mee dan dat ik eigenlijk gedacht had, je kon vrijwel bijna overal naar binnen. En dat is zo fijn. Ook ben ik bij het hotel geweest waar de opnames van RTL Late Night wordt uitgezonden, dit vond ik ook erg leuk. Je ziet het wel van tv, maar het is natuurlijk leuk als je er bij bent. 

'S avonds ben ik ook uit geweest in Amsterdam, nee niet gewoon uit geweest, ik ben uit geweest in een discotheek met allemaal trappen, gelukkig waren er platen waar ik op kon waardoor ik toch na binnen kon met de groep. Dit geeft een ontzettende kick. Natuurlijk is het uitgaan niet alleen belangrijk, maar ook de humor en de sfeer onderling, tijdens de verzorgingsmomenten, was het een feest. Ook bij het Casino in Nijmegen geweest. Leuk om te zien dat iedereen met en zonder beperking geniet op zo'n vakantie. Zo blijkt maar weer dat er veel meer mogelijk is dan je denkt! En zo'n vakantie is zeker aan te raden als vrijwilliger maar ook als gast, alle hulpmiddelen zijn er, en niets ie te gek. Het is een prachtige manier om er echt even tussenuit te zijn, en ik geniet nog steeds na! 



Tot het volgend blog!

4 augustus 2015



"Mijn bijdragen aan Steptember!"

Dit keer staat mijn blog in het teken van het doel Steptember.

Het leven met Cerebrale Parese (CP) is eigenlijk topsport. Ik zeg het niet graag omdat ik het niet wil laten merken en ik het gewend ben. Ik deal met een anders werkend lijf. Gelukkig is er met mijn hoofd niets mis. Het gaat vooral om het feit dat bij mijn spieren de hele dag spierspanning optreedt. Het heeft niet alleen met de spierspanning te maken het gaat er ook om dat ik eigenlijk bij een aantal fysieke handelingen zoals een glaspakken en iets inschenken tot aan het aansturen van mijn lijf, moet ik vrijwel nadenken bij alles wat ik doe. Dit is vrij vanzelfsprekend voor iemand met deze handicap!

Gelukkig is het fantastische doel Steptember er Steptember wordt gehouden in September, In teams van vier personen houden deelnemers dagelijks hun stappen bij door het dragen van een stappenteller en voeren hun resultaten in op de interactieve Steptember website. Elke dag voeren zij hun stappen in en zien hun team verder op een virtuele berg klimmen. Het doel van elk team is om in vier weken tijd de top van zeven bergen te bereiken. Je hoeft in Steptember niet alleen te lopen om een betere gezondheid te krijgen, deelnemers kunnen hardlopen, fietsen, zwemmen of zelfs boksen om hun dagelijkse hoeveelheid stappen bij elkaar te krijgen. Er zijn meer dan veertig activiteiten om uit te kiezen, inclusief activiteiten die geschikt zijn voor mensen met een beperking.
Teams worden gedurende het evenement aangespoord om fondsen te werven, door gebruik te maken van een online fondsenwervingsmogelijkheid. 
Dit zal een groot verschil maken in het leven van mensen met cerebrale parese.

Voor Steptember heb ik onlangs een interview gegeven in Bosk-magzine met de titel: "Jong en CP" Ook heb ik meegewerkt aan het Steptember promotiefilmpje.
"Ondanks dat ik CP heb, probeer ik mijn leven net zo te leven als ieder ander, ik vind Steptember zo belangrijk omdat onderzoek na Cerebrale Parese zeer belangrijk is, en het leven met deze handicap niet altijd meevalt." Ook leg ik in het filmpje uit wat de impact van deze handicap is in mijn dagelijks leven. "Met mijn hoofd is niets mis!"



Ook bijdragen aan een beter leven met CP? Kom in beweging! Zet 10.000 stappen per dag, voor jezelf en voor anderen. Schrijf je nu in op: www.steptember.nl

Tot het volgend blog!






18 juni 2015



Mijn documentaire "Niets is onmogelijk als je er maar in gelooft en het op je eigen manier doet!"

Op zondag 14 juni was de dag dat mijn documentaire was afgerond en kon ik eindelijk het resultaat gaan bekijken. Natuurlijk zijn hieraan maanden voorbij gegaan en heeft ieder op zijn eigen manier hier aan mee gewerkt. Vaak weet ik wel wat ik kan, en moet verwachten dit was dit keer voor mij niet het geval, en dit gaf mij een vreemd gevoel. Natuurlijk heb je alle vertrouwen. Maar het is toch een beetje spannend. Want alles wat erbij komt kijken, toch doe je niet zomaar even. 

Mijn documentaire is te bekijken Via deze link: www.youtube.com/watch?v=4TvDPPNYlqI
En via mijn Facebook-pagina en mijn Youtube-kanaal.

Voor mij is en was en is het uitgangspunt "het leven met een beperking" te laten zien. En het etiket wat geplakt wordt op iemand die leeft met een beperking te doorbreken. En te laten zien dat ik net zo'n leven lijdt dan ieder ander mens. Graag hoop ik mensen te kunnen inspireren. Ook ben ik trots op het resultaat!

Tot het volgend blog!

21 april 2015


"Een stille wens!"

De titel zegt het al "een stille wens." Iets wat mij al heel lang bezig houdt maar waarvan ik niet de juiste weg kon vinden om een begin te maken of in ieder geval iemand hiervoor te kunnen benaderen om hierbij hulp te krijgen en de wens in vervulling te laten gaan. Zelfs met mijn grote mond maar ook zo'n klein hartje wist ik niet waar ik moest beginnen.
 Tot dat ik een bericht via Facebook ontving in eerste instantie dacht ik oh dit zal wel onzin zijn. Tot dat ik het bericht opende.

Dit was een bericht van een eerstejaars studente van de opleiding Culturele Maatschappelijke Vorming. Met deze opleiding is zij bezig met het maken van een eigen documentaire over een zelfbedacht onderwerp het onderwerp gaat over hoe iemand omgaat met zijn/haar beperking. Hiervoor ben ik benaderd, met mijn levensverhaal en ervaring hoop ik een mooi verhaal neer te kunnen zetten, en mensen te kunnen inspireren. Dit vind ik natuurlijk een hele eer, En we zijn volop bezig met de voorbereidingen. Vanaf het nadenken over het filmplan tot het uitwerken van locaties en stampunten. Heerlijk om overal bij en mee betrokken te zijn. Ik vind dit fantastisch!

Mijn documentaire zal via mijn Youtube-kanaal te bekijken zijn. dit is natuurlijk een bijzondere en leuke gebeurtenis, en ervaring!

Tot het volgend blog! 

29 januari 2015


"Vrienden van Amstel Live Ahoy Rotterdam!"
Dit keer staat mijn blog in het teken van Vrienden van Amstel Live in Ahoy in Rotterdam.
Woensdag 28 januari was het dan zover het avondje in de kleinste Amstel kroeg van Nederland. Maar wat is de Vrienden van Amstel Live nou eigenlijk?

"Wat is de vrienden van Amstel Live?"
De vrienden van Amstel live opende dit jaar voor de 17e keer haar deuren. Achter die deuren zorgen de beste artiesten van Nederlandse bodem voor een wervelende show vol verrassingen onder de vertrouwde kroonluchter, wat ik normaal via de televisie volg. De sfeer is perfect. Er wordt veel afgewisseld met zang, liedjes worden van andere artiesten gecoverd.

"Toegankelijkheid!"
Over de toegankelijkheid heb ik niets aan te merken. Alles was goed aangepast. Natuurlijk zat ik wel op een rolstoelplek normaal heb ik daar een ontzettende hekel aan omdat dan vaak het geval is dat het zicht niet optimaal is, en de afzondering van mensen met een beperking. dit was gelukkig niet het geval. Ik kon het goed zien en hoefde ik niet op een scherm te kijken.
Daarnaast meteen betrokken bij en met het publiek.
Dit is erg fijn want je bent dan veel meer verbonden. Een fantastische sfeer! Het was een geweldige show met verschillende podia, en mooi licht. Het is zeker aan te raden om er naartoe te gaan.

En als het op televisie uitgezonden wordt ga ik het zeker bekijken, en terug denken aan dit fantastische evenement!


Tot het volgend blog!

30 december 2014

"Voornemens!"


"Voornemens!"


Je kent ze wel de voornemens voor het nieuw jaar, het is ieder jaar weer een bewuste vraag die gesteld wordt in het nieuwe jaar. De standaard voornemens zet ik nog even op een rijtje:

- Afvallen.
- Meer sporten.
- Meer aan jezelf denken, dan aan een ander. 
Ik denk dat dit de standaard 3 voornemens zijn...Dit is iets waar ik een ontzettende hekel aan heb om het feit dat ik vind dat als je iets goed wil doen, je daar altijd mee kan beginnen op wat voor moment dan ook.

Ik merk zelf al jaren dat als je iets wil bereiken in het leven hoe moeilijk het ook is dat jezelf moet vastklampen, en dat vol moet blijven houden, er niet van los moet wijken. Dit heb ik het afgelopen jaar weer gemerkt. Dit door verschillende redenen en gebeurtenissen. Voornemens doen het er voor mij niet toe, Ook al zijn sommige dingen in mijn geval lichamelijk niet altijd haalbaar, en valt het niet altijd mee om door mijn stoei-weg heen te komen, via mijn wilskracht in mijn hoofd kom ik er wel! Het is veel belangrijker dat ik mijn eigen pad volg en naar mijn hart luister. Dit is aan iedereen mee te geven, want het is gewoon waar!

Tot het volgend blog!